Blog | Πρότυπος Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Μαρή Ρεντζέπη, Καλλιθέα

Ας γνωρίσουμε τις ...Bookίτσες!

Wed, 04 Mar 2026 09:03:20 GMT

Αυτές είναι οι Bookίτσες! Η μικρότερη «λέσχη ανάγνωσης» του σχολείου μας!

Η ΕΛΙΑ

Thu, 10 Mar 2022 12:58:43 GMT

ΕΛΙΑ - ΛΑΔΙ:

Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει προς τα τέλη του φθινοπώρου αρχές του χειμώνα, οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή ή το λιομάζωμα.

Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι. Το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότη
τα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου, όπως την Κρήτη, την Μάνη, την Καλαμάτα και άλλες περιοχές…

Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες ελιάς. Κάποιες από αυτές αναφέρονται παρακάτω:

Ελιές για ελαιόλαδο:

Κορωνέϊκη (Νότια. Πελοπόννησο και Κρήτη).
Αθηνολιά (Κρήτη, Λακωνία και Εύβοια)
Μανάκι (Άμφισσα, Λαμία, Ερμιόνη και Πόρο)

Επιτραπέζιες ελιές:

Ελιές Καλαμών (Καλαμάτα).
Πράσινες Ελιές (Χαλκιδική και Βόρεια Ελλάδα).
Μαύρες Ελιές (Αγρίνιο, Βόλο)

Η θρεπτική, διατροφική και βιολογική αξία του ελαιόλαδού για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι εξαιρετικά σημαντική. Γι’ αυτό, συγκαταλέγεται στη λίστα των δέκα ωφελιμότερων ειδών της μεσογειακής διατροφής.

Τα θεραπευτικά και υγιεινά οφέλη του ελαιόλαδου βέβαια, πρωτοαναφέρθηκαν από τον Ιπποκράτη, τον πατέρα της Ιατρικής.

Σύμφωνα λοιπόν με την ιστορία, για αιώνες το λάδι χρησιμοποιούνταν για τη διατήρηση της ελαστικότητας του δέρματος, (για τον λόγο αυτόν υπάρχουν πολλά καλλυντικά και σαπούνια που έχουν ως βάση το λάδι). Επίσης, το λάδι χρησιμοποιούνταν για να απαλύνει τον πόνο από διάφορα εγκαύματα.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες λέγεται ότι οι αθλητές αλείφανε τα πόδια τους με λάδι, ώστε να αυξήσουν την θερμοκρασία του σώματός τους και να μπορέσουν να τρέξουν γρηγορότερα.

Επίσης, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στεφάνωναν τους νικητές με κλαδί ελιάς (κότινος) και τους το προσέφεραν ως ύψιστη τιμητική διάκριση για τη νίκης τους.

Στο μυστήριο της βάπτισης ο/η ανάδοχος αλείφει το σώμα και το πρόσωπο του παιδιού με λάδι ώστε να του προσφέρει ασφάλεια και προστασία για όλα τα χρόνια της ζωής του. Ακόμη, το λάδι στο μυστήριο της βάπτισης, συμβολίζει την αναδημιουργία και την ανάπλαση του ανθρώπου.

Μεθοδολογία συλλογής της ελιάς: Συνηθέστεροι τρόποι:

Συλλογή με τα χέρια: Το μάζεμα των ελιών με τα χέρια είναι το καλύτερο, οι ειδικοί την συμβουλεύουν για την παραγωγή ανώτερου ποιοτικά λαδιού. Επίσης, με αυτό τον τρόπο οι ελιές δεν τραυματίζονται.
Συλλογή με ράβδισμα με παλάμες, χτένες και ραβδιά: Είναι ο παραδοσιακός τρόπος συλλογής της ελιάς που χρησιμοποιείται στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας.

Κάτω από τα λιόδεντρα στρώνονται λωρίδες πανιών (λαδόπανα ή ελαιόπανα) και με ευλύγιστα ραβδιά, σε διάφορα μήκη, χτυπούν τους κλάδους του δέντρου μέχρι που να πέσει ο καρπός.
Μάζεμα από το έδαφος: Συλλογή με μηχανική δόνηση.

Παροιμίες και αινίγματα σχετικά με την ελιά και το λάδι:

Της ελιάς το φύλλο κι αν χαθεί, πάλι θε να ξαναβρεθεί.
Άνθρωπος χωρίς υπομονή, λυχνάρι δίχως λάδι.
Η αλήθεια και το λάδι πάντα βγαίνουν από πάνω.
Από κλαδάκι κρέμεται στην αγορά πουλιέται, το εξωτερικό της τρώγεται, το μέσα της πετιέται. Τι είναι; Η ελιά.

Λαϊκές εκφράσεις για την ελιά και το λάδι:

Η θάλασσα είναι λάδι.
Μου έβγαλε το λάδι.
Να λαδώσει λίγο το αντεράκι μου.
Μη ρίχνεις λάδι στη φωτιά.

Σύνθετες λέξεις σχετικές με την ελιά και το λάδι:

Ελαιόδεντρο (το δέντρο της ελιάς).
Ελαιόπανο (το πανί που απλώνουμε όταν μαζεύουμε τις ελιές).
Λιομάζωμα (το μάζεμα της ελιάς).
Ελαιοτριβείο (ο χώρος όπου μετατρέπεται η ελιά σε λάδι).
Μυλόπετρες (οι πέτρες που πατάνε την ελιά, ώστε να παραχθεί το λάδι).
Ελαιόλαδο (το λάδι της ελιάς).
Ελιόψωμο (το ψωμί που είναι γεμάτο με ελιές).

Στα πλαίσια του προγράμματος με θέμα συζήτησης την ελιά και το λάδι στο νηπιαγωγείο, αναφερθήκαμε στην χρησιμότητα και τα οφέλη της ελιάς, στις μεθόδους συγκομιδής της, σε παροιμίες, αινίγματα και λαϊκές εκφράσεις, καθώς επίσης και σε σύνθετες λέξεις σχετικές με την ελιά και το λάδι.

Γίναμε για λίγο αγρότες και βγήκαμε στον κήπο του σχολείου μας να παρατηρήσουμε την ελιά, τον καρπό και τα φύλλα της. Αφού διαπιστώσαμε ότι τα δέντρα μας είναι γεμάτα με ελιές, στρώσαμε τα ελαιόπανά μας, πήραμε τα ραβδιστικά μας και ραβδίσαμε τις ελιές.

Στα πλαίσια της γνωριμίας μας με γνωστούς ζωγράφους (Pablo Picasso, Vincent Van Gogh και Jo

an Mirό) επισκεφτήκαμε το Μουσείο Γουλανδρή (στο Παγκράτι) και παρατηρήσαμε από κοντά τον πίνακα ¨Ελαιώνα¨(του Van Gogh).

Φτιάξαμε ατομική κατασκευή από λινάτσα, την οποία πρώτα κόψαμε και έπειτα το κάθε παιδί σχεδίασε πάνω της με τέμπερα (σε χρώματα καφέ, πράσινο και μαύρο) το δικό του ελαιόδεντρο.

Ολοκληρώσαμε την κατασκευή μας με την αντιγραφή της λέξης ¨Ελιά¨ από τον πίνακα της τάξης ως τίτλο της εργασία μας.

Στη συνέχεια με αφορμή τα όσα ειπώθηκαν παραπάνω για την ελιά και τη σημασία της, αλλά και από την αφήγηση του παραμυθιού ¨Αθήνα η πόλη της Αθηνάς¨ (του συγγραφέα Φίλιππου Μανδηλαρά, εκδόσεις: Παπαδόπουλος) σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε όλοι μαζί, το δικό μας παραμύθι με τίτλο ¨Η χρυσή ελιά¨.

Εμπνευστήκαμε από τον μύθο της Αθηνάς και του Ποσειδώνα και κάναμε τη δική μας ζωγρ
αφιά.

Επειδή, όμως, μας άνοιξε η όρεξη μετά από όλες αυτές τις πολύ ενδιαφέρουσες δραστηριότητες, σκεφτήκαμε να δούμε τι υλικά έχουμε στην κουζίνα και την επόμενη ημέρα αποφασίσαμε να φτιάξουμε λαχταριστά και νόστιμα ελιόψωμα.

Τέλος, συνεργαστήκαμε και όλοι μαζί και φτιάξαμε υπέροχες κατασκευές με θέμα την «ελιά» για να στολίσουμε τις τάξεις μας.

Η σημασία της επαφής των παιδιών με τη μουσική

Wed, 24 Jul 2019 13:21:33 GMT

Γράφει η κα. Α.Υφαντή - Μουσικός

Η μουσική είναι μία από τις βασικές δραστηριότητες του εκπαιδευτικού προγράμματος όλων των τμημάτων του σχολείου μας.
Τα παιδιά μέσα από μουσικά παιχνίδια έρχονται σε επαφή με το ρυθμό, τη μελωδία, το τραγούδι, την κίνηση και τις ιδιότητες του ήχου (ύψος, διάρκεια, ένταση, χροιά, έκφραση).
Ο ρυθμός λειτουργεί ως βασικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη μουσική, την κίνηση και το λόγο .Ο παραπάνω συνδυασμός προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν τις εμπειρίες τους έτσι ώστε να αναπτυχθούν σωματικά, γνωστικά και συναισθηματικά.

Τα παιδιά ηλικίας 2,5 – 4 ετών μαθαίνουν τραγούδια που συνδυάζονται με απλές

περιγραφικές κινήσεις, που μπορεί άλλοτε να είναι ρυθμικές και άλλοτε ελεύθερες και εκφραστικές. Παίζουν ρυθμικά παιχνίδια ξεκινώντας από απλές φυσικές ρυθμικές κινήσεις όπως είναι το περπάτημα, το τρέξιμο, το χοροπήδημα καθώς και μέσα από μία ποικιλία ηχηρών ρυθμικών κινήσεων (χτυπημάτων) με πρώτο κρουστό όργανο το σώμα τους π.χ. παλαμάκια ποδοχτυπήματα, χτυπήματα στους μηρούς, στο στήθος.
Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζουν οι μουσικές ακροάσεις στην κατάκτηση μουσικών εννοιών, στην αναγνώριση ήχων αλλά και στην αισθητική απόλαυση, ψυχική ευεξία και καλλιέργεια.

Τα μαθήματα της μουσικοκινητικής αγωγής στην ηλικία των 4 – 6 ετών στοχεύουν στην αίσθηση του χώρου και του χρόνου, στη γνώση του σώματος, στην ανάπτυξη της δημιουργικότητας, στην καλλιέργεια της φαντασίας, στη ρυθμική αντίληψη και στη μουσική μνήμη. Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το ρυθμό, την κίνηση, τη μελωδία, το τραγούδι, το χορό, την οργανογνωσία με πολύ ευχάριστο και παιδαγωγικό τρόπο.
Δημιουργούν ηχοιστορίες με τη χρήση απλών μελωδικών και ρυθμικών οργάνων αλλά και διαφόρων ηχηρών αντικειμένων. Παίζουν κινητικά παιχνίδια και μεταφέρουν αυτοσχεδιάζοντας την κινητική δράση σε απλά μελωδικά και ρυθμικά όργανα όπως μεταλλόφωνο, ντέφι, ταμπουρίνο, πιατίνια, μαράκες, καστανιέτες, σείστρα, τρίγωνα. Αναπτύσσουν την ενεργητική ακοή μέσα από στοχευμένες ακροάσεις μουσικές ή μη. Αναγνωρίζουν ήχους του φυσικού και τεχνητού περιβάλλοντος, έρχονται σε επαφή με παραδοσιακούς και σύγχρονους ρυθμούς. Γνωρίζουν τα κλασικά και παραδοσιακά όργανα μέσα από οπτικό και ηχητικό υλικό. Παίζουν παραδοσιακά παιχνιδοτράγουδα και τραγουδοιστορίες. Επιπλέον, κατασκευάζουν αυτοσχέδια μουσικά όργανα.

Η τροφή που χρειάζομαι για να μεγαλώσω

Wed, 24 Jul 2019 11:58:43 GMT

Γράφει ο κος. Γ. Καλομοίρης
Λογοθεραπευτής LCSLT
Επιστ. Συνεργάτης του Κολλεγίου Ψυχικού
τ. Επιστ. Συνεργάτης της Ειδικής Διαγνωστικής και Θεραπευτικής Μονάδας «Σπύρος Δοξιάδης»

Η μαμά μου με γέννησε αφού με κράτησε στην κοιλίτσα της εννιά ολόκληρους μήνες! Αυτοί οι εννιά μήνες λέγονται «εγκυμοσύνη». Από αυτά που μού λέει, έχω καταλάβει ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερη περίοδο στην ζωή της μαμάς μου και του μπαμπά μου! Ήμουν μέσα στην κοιλίτσα της χωρίς να μπορούν να με δουν! Μπορούσαν, όμως, να με φανταστούν. Και τώρα που είμαι πιο μεγάλος ξέρω ότι η φαντασία έχει τεράστια δύναμη! Φτιάχνει φοβερούς κόσμους!

Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου με φαντάζονταν με το μυαλό τους. Αναρωτιόντουσαν με ποιον θα μοιάζω, τι μάτια θα έχω, ποιανού μύτη θα πάρω, αν θα είμαι ήσυχο μωρό, αν θα τους αφήνω να κοιμηθούν (ειδικά την μαμά), αν θα είμαι εύκολο μωρό στο φαγητό ή αν θα κουράζονται για να μου δώσουν το φαγητό μου. Πιο πολύ σκέφτονταν αν θα είμαι αγόρι ή κορίτσι και ποιο όνομα θα μου δώσουν. Βλέπεις, άλλο χρώμα βάφει το δωμάτιο

ένας μεγάλος ανάλογα με το αν είμαι αγόρι ή κορίτσι και άλλα ρούχα αγοράζει. Και αλλιώς με φαντάζεται!! Αλλά αυτήν την απορία την λύνει συνήθως ο γιατρός πολύ καιρό πριν γεννηθώ.

Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου με αγαπούσαν από τότε που έμαθαν ότι ήμουν στην κοιλιά της μαμάς. Και από τότε άρχισαν να νοιάζονται για μένα και να με φροντίζουν! Η μαμά φρόντιζε να μην αγχώνεται, να έχει καλή διάθεση, να μιλάει με ήρεμη φωνή για να μην ταράζομαι μέσα στην κοιλίτσα της, να τρώει φαγητά που θα την έκαναν δυνατή για να έχει να δώσει δύναμη και σε μένα που ήμουν μέσα στην κοιλίτσα της. Με λίγα λόγια, παρ’όλο που δεν μπορούσα να κρατήσω πιρούνι ή κουτάλι, έτρωγα από το φαγητό που έτρωγε η μαμά μου! Φοβερό κόλπο, έ; Δεν μπορούσα, βέβαια, ούτε να μασήσω ακόμη. Τι γινόταν λοιπόν; Το φαγητό (το λένε και «τροφή»), περνούσε από το στομάχι της μαμάς και όλα του τα θρεπτικά συστατικά, αυτά δηλαδή που σε βοηθούν να μεγαλώσεις και να είσαι γερός, περνούσαν από τον ομφάλιο λώρο (τι λέξη κι αυτή, έ;), κάτι σαν τον αναπνευστήρα της μάσκας που φοράμε όταν κάνουμε βουτιές στην θάλασσα, και έφταναν σε μένα!

Φοβερό κόλπο να τρως μέσα από κάποιον άλλο άνθρωπο, δηλαδή την μαμά, χωρίς να τρως εσύ ο ίδιος, έ; Ακόμη και όταν δεν έχεις δόντια να μασήσεις! Τελικά, απ’ ότι φαίνεται, μπορεί να φάει κανείς και χωρίς δόντια. Κι όχι μόνον αυτό! Μπορεί να φάει κανείς φαγητό, δηλαδή «τροφή», χωρίς αυτή η τροφή να είναι στέρεη, όπως το κρέας ή το ψάρι….. στην κοιλιά της μαμάς δεν έτρωγα κρέας ή ψάρι ακόμη κι αν η μαμά έτρωγε κρέας ή ψάρι. Σε μένα έφταναν τα θρεπτικά συστατικά της τροφής, δηλαδή οι ουσίες που έκρυβαν μέσα τους το κρέας και το ψάρι. Κι αυτές οι ουσίες, όταν ήμουν μέσα στην κοιλίτσα της μαμάς, έφταναν σε μένα σε υγρή μορφή.

Όταν γεννήθηκα, όλοι με φώναζαν «μωρό». Όταν ήθελα να φάω έκλαιγα γιατί δεν ήξερα να το πω με λόγια. Και η τροφή που μου έδινε η μαμά ήταν σε υγρή μορφή! Το γάλα! Το έτρωγα, ή το έπινα, από το στήθος της μαμάς (αυτό λέγεται «θηλασμός») ή από το μπιμπερό. Όταν το έπινα από το μπιμπερό μπορεί και να μου το έδινε ο μπαμπάς ή η γιαγιά ή η θεία ή κάποιος άλλος ενήλικας που με φρόντιζε. Η πρώτη μου τροφή, λοιπόν, έξω από την κοιλίτσα της μαμάς ήταν υγρή και άσπρη, το γάλα. Δεν χρειαζόμουν ούτε πιρούνι, ούτε κουτάλι για να την φάω αλλά ούτε και δόντια! Όπως όταν ήμουν στην κοιλίτσα της μαμάς!

Όταν η μαμά και ο μπαμπάς μού λένε πώς έπινα το γάλα μου όταν ήμουν μωρό, το πρόσωπό τους φωτίζεται και η φωνή τους γίνεται ακόμη πιο τρυφερή από ό,τι συνήθως.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, τώρα που είμαι πιο μεγάλος και καταλαβαίνω περισσότερα πράγματα, είναι ότι οι γονείς μου όταν μου μιλούν για τον θηλασμό ή για το μπιμπερό είναι ότι δεν μιλούν μόνο για το γάλα που έπινα αλλά και για τις υπέροχες αγκαλίτσες που κάναμε!! Βλέπεις, όταν ήμουν μωρό δεν μπορούσα να κρατήσω το κεφαλάκι μου ψηλά ούτε να στηρίξω μόνος μου το σώμα μου. Έπρεπε να στηρίξει κάποιος το σώμα μου για μένα, έπρεπε κάποιος να με κρατήσει για να μην πέσω, έπρεπε κάποιος να καταλάβει ότι πεινάω για να μου δώσει το φαγητό μου, την τροφή μου, το γάλα μου. Κι αυτός ο κάποιος ήταν η μαμά κι ο μπαμπάς. Η μαμά και ο μπαμπάς ήταν που με κρατούσαν αγκαλίτσα όση ώρα έπινα το γάλα μου – και παραπάνω..

Για σκεφτείτε, όλοι εσείς που δεν είστε πια μωρά αλλά πιο μεγάλα παιδιά.. Άμα νιώθετε ότι δεν κάθεστε καλά και ότι μπορεί να πέσετε, αν νιώθετε ότι κάθεστε επάνω σε κάτι σκληρό και μυτερό, εάν δεν έχετε καλή διάθεση, εάν νιώθετε ότι αυτός που σας δίνει το φαγητό βιάζεται πολύ και θέλει να φύγει, μπορείτε να φάτε και να χαρείτε το φαγητό σας ή μήπως τρώτε μηχανικά, χωρίς χαρά;

Παιδιά, νομίζω ότι αν κάποιος νιώθει έτσι, είτε είναι μικρός είτε μεγάλος, δεν το χαίρεται το φαγητό του, δεν του αρέσει το φαγητό του. Συμφωνείτε;

Όταν οι γονείς μου με κρατούσαν αγκαλίτσα για να πιω το γάλα μου, ένιωθα ότι με κρατούσαν στην αγκαλιά τους τρυφερά, χωρίς βιασύνη, απαλά, με αγάπη. Με κοίταγαν στα μάτια και διέκρινα και ένιωθα στα μάτια τους την αγάπη τους για μένα. Μου μιλούσαν και, χωρίς να καταλαβαίνω τι μού λένε, άκουγα στην φωνή τους την φροντίδα τους για μένα και την έγνοια τους. Με κρατούσαν αγκαλιά κι ένιωθα ότι αυτός που με κρατάει και μου δίνει την τροφή μου με γεμίζει, όχι μόνο με γάλα αλλά και με φροντίδα, με έγνοια, με αγάπη, με στοργή, με καλές σκέψεις, με κατανόηση… Έτσι, έμαθα από τότε που ήμουν μωρό ότι το φαγητό, η τροφή, δεν είναι μόνο το να βάλω στο στόμα μου φαγητό και να το καταπιώ. Η τροφή δεν είναι μόνο το φαγητό που παίρνω από το στόμα και γεμίζει το στομάχι μου. Είναι και κάτι άλλο ιδιαίτερα σημαντικό.

Η τροφή είναι και αυτό που παίρνω από την αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά και γεμίζει την καρδούλα μου και την ψυχούλα μου: η φροντίδα, η στοργή, η έγνοια, η αγάπη, η καλή σκέψη, η κατανόηση… Είμαι σίγουρος ότι όταν λείπει η τροφή που γεμίζει την καρδούλα μου και την ψυχούλα μου, το φαγητό που περνάει από το στόμα μου και πάει στο στομάχι μου δεν αρκεί!! Είναι σαν να μην έχω φάει, κάτι μου λείπει! Κι αυτό το κάτι δεν είναι η τροφή που την μασάω αλλά η τροφή που την νιώθω!

Με λίγα λόγια, το φαγητό δεν είναι μόνο τροφή για το στομάχι.. Είναι και τροφή για σκέψη!

Το φαγητό είναι και ότι κάποιος φροντίζει να έχουμε φαγητό, είναι ότι κάποιος μας κρατάει στο μυαλό του, σκέφτεται τι να μας μαγειρέψει, σκέφτεται τι πρέπει ν αγοράσει για να το μαγειρέψει, προσπαθεί να κάνει το φαγητό νόστιμο για να μας αρέσει…

Το φαγητό είναι η σχέση που έχουμε με τους άλλους!

Το φαγητό συνδέεται με την παρουσία άλλων ανθρώπων στην ζωή μας!

Το φαγητό είναι ο τρόπος με τον οποίο φροντίζουμε τον εαυτό μας! Είναι η φροντίδα προς τον εαυτό μας!

Είναι η φροντίδα που προσφέρουμε στο σώμα μας!

Το φαγητό είναι η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας!

Και όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να φροντίζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας – και το σώμα μας!

Συμπέρασμα

Η μαμά και ο μπαμπάς με ταΐζουν με δύο τρόπους: με την τροφή που τρώγεται και γεμίζει το στομαχάκι και με την τροφή που αισθάνεται και γεμίζει την καρδούλα και την ψυχούλα…

Για ακούστε, όμως, κάτι…. η μαμά και ο μπαμπάς έκαναν και άλλα φοβερά κόλπα! Καλά! Είναι φοβεροί τύποι! Να τι έκαναν….

Καθώς μεγάλωνα και μπορούσα να στηρίξω το κεφάλι μου και το σώμα μου, να καθίσω, να πιάσω… άρχισαν, εκτός από το γάλα, να μού δίνουν και κρέμες.. Άσε που είχα βγάλει πια και τα πρώτα μου δόντια!

Έτσι, άρχισα σιγά-σιγά να μαθαίνω να μασάω. Τώρα φαίνεται εύκολο αλλά τότε δεν ήταν.. έπρεπε να μάθω να μασάω!

Αφού συνήθισα την κρέμα άρχισα να νιώθω στο στόμα μου και άλλες γεύσεις! Το φαγητό μου εμπλουτιζόταν! Η μαμά άρχισε να μαγειρεύει λαχανικά, πατάτες, κρέας… Τα έβραζε και τα χτύπαγε στο μίξερ για να γίνουν πιο μαλακά. Έβρισκα και κανένα σκληρό κομματάκι, το μάσαγα και αυτό! Έτσι, έμαθα να μασάω και τις πιο σκληρές τροφές!

Και καθώς μεγάλωνα κι άλλο και έβγαζα περισσότερα δοντάκια και το σώμα μου γινόταν πιο δυνατό κι αυτό, έτρωγα όλο και πιο σκληρές τροφές.

Πάντως,

Αυτό που έμαθα καλά και το έχω συνέχεια στο μυαλό μου είναι ότι φαγητό/τροφή δεν είναι μόνο αυτό που μπαίνει μέσα από το στόμα, μασώντας το ή πίνοντάς το. Τροφή είναι και αυτό που μπαίνει μέσα μου από τον τρόπο με τον οποίο με κοιτούν, από τον τρόπο με τον οποίο μου μιλούν, από τον τρόπο με τον οποίο με φροντίζουν και μαθαίνω να φροντίζω κι εγώ τον εαυτό μου.

Τροφή είναι οτιδήποτε καλό επιτρέπω να μπαίνει μέσα μου είτε αυτό το μασάω είτε το πίνω είτε το νιώθω.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό…

Τώρα που πηγαίνω σχολείο έχω και δικές μου προτιμήσεις πια.. Δηλαδή, τροφές που μού αρέσουν περισσότερο από άλλες. Τώρα δεν φτάνει να μου ετοιμάσει κανείς φαγητό, έχω γνώμη και την λέω. Λέω τι θέλω να φάω! Επιλέγω!

Τι επιλέγω, όμως;

Κάποιες φορές επιλέγω τροφές μόνο και μόνο για να τις μασήσω και να τις καταπιώ χωρίς να σκεφτώ αν οι τροφές αυτές με βοηθούν να μεγαλώσω στο σώμα και στην ψυχή μου. Τι να κάνουμε! Κανείς δεν είναι τέλειος! Ούτε κι εγώ που σας τα λέω αυτά! Όλοι οι άνθρωποι το κάνουμε αυτό μερικές φορές, μικροί και μεγάλοι. Αλλά είναι καλό να το κάνουμε μόνο μερικές φορές! Γιατί όταν το κάνουμε πολλές φορές, το σώμα μας και η ψυχή μας βαραίνει και δεν έχει όρεξη για τρέξιμο, για μπάσκετ, για ποδόσφαιρο, για κολύμβηση, για περπάτημα, για τένις. Όταν επιλέγουμε τροφές μόνο για να τις μασήσουμε και να τις καταπιούμε τότε παχαίνουμε, κουραζόμαστε εύκολα, χάνουμε την διάθεσή μας για παιχνίδι, βλέπουμε πολλή τηλεόραση και πιστεύουμε ότι η πραγματική ζωή είναι στην τηλεόραση, παίζουμε ηλεκτρονικά παιχνίδια και είμαστε μόνοι μας και κλεισμένοι στον εαυτό μας – γιατί πραγματικό παιχνίδι είναι το παιχνίδι που μας φέρνει ε επαφή με ανθρώπους, όχι το παιχνίδι που μας καθίζει δίπλα σε ανθρώπους χωρίς να έχουμε ουσιαστική επαφή μαζί τους.

Όταν, λοιπόν, επιλέγουμε τι θα φάμε, ας επιλέξουμε κάτι που μας βοηθάει να μεγαλώσουμε στο σώμα και στην ψυχή μας – και κάποια στιγμή θα κάνουμε και την ζαβολιά μας. Ζωή χωρίς ζαβολιά δεν γίνεται. Αλλά και ζωή χωρίς το σωστό δεν γίνεται!

Ας δούμε τώρα ποιες τροφές μας βοηθούν να μεγαλώσουμε στο σώμα και στην ψυχή μας και μας δίνουν δύναμη για να παίξουμε, να μάθουμε, να κάνουμε φίλους και – γιατί όχι – και ζαβολιές!

Η καλλιέργεια κινητικών δεξιοτήτων στην προσχολική ηλικία

Mon, 22 Jul 2019 13:25:22 GMT

Γράφει η κα. Κ. Μπέλλα

Δασκάλα χορού, χορογράφος

Ξεκινώντας από το δεδομένο οτι το σώμα μας είναι το βασικό όργανο δράσης και μέσο ανάπτυξης και αντίληψης, μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η γνωριμία με το σώμα και τις δυνατότητές του στην παιδική ηλικία. Η καλλιέργεια κινητικών δεξιοτήτων μέσα από ένα μάθημα ψυχοκίνησης , χορού ή κινητικού παιχνιδιού προϋποθέτει οτι το άτομο-παιδί αντιμετωπίζεται σαν ολότητα. Το μάθημα δημιουργεί τις συνθήκες όπου τόσο το πνεύμα όσο και το σώμα βρίσκονται σε εγρήγορση και συνδημιουργούν, αντιβαίνοντας στην δυϊστική εκπαιδευτική πρακτική παλαιότερων εποχών όπου το παιδί εκπαιδευόταν άλλοτε ως σώμα και άλλοτε ως πνεύμα. Ένα μάθημα προσχολικής κινησιολογίας περιλαμβάνει παιχνίδι, στόχους, ψυχαγωγικές συνεργασίες μεταξύ των παιδιών, ανάπτυξη της χωρικής αντίληψης, δημιουργικότητα και κυρίως καλλιέργεια της προσωπικής κινητικής και αντιληπτικής ταυτότητας του κάθε παιδιού.

Η δυνατότητα έκφρασης μέσω του σώματος δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με το συναίσθημά και την φαντασία τους , βοηθάει στην αίσθηση αυτοπεποίθησης, καλλιεργεί τον ρυθμό, εκτονώνει την ενέργειά τους με τρόπο δημιουργικό και πνεύμα συνεργασίας.

Στα προνήπια το μάθημα περιλαμβάνει μια σειρά δραστηριοτήτων που ξεκινούν με απλές εντολές που κάνουν σαφή την χρήση των μελών, την αξιοποίηση του χώρου και τις έννοιες έναρξης και λήξης. Π.χ. Περπατάμε σε όλο το δωμάτιο για όσο διαρκεί η μουσική. Όταν αυτή σταματήσει θα πρέπει να μείνουμε ακίνητοι όπου κι αν είμαστε, να σηκωθούμε στις μύτες των ποδιών μας ή να καθήσουμε στο πάτωμα. Στην ηλικία αυτή η χρήση αντικειμένων όπως μια μικρή μπάλα , ένας κύβος, ένα παιχνιδάκι ή μια παιδική καρέκλα μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να φθάσουν πιο γρήγορα στην επίτευξη κάποιου κινητικού στόχου γι΄αυτό και συχνά χρησιμοποιούνται. Έννοιες όπως γρήγορα- αργά, ψηλά-χαμηλά, δίπλα, από κάτω , από πάνω, μαζί με κάποιον, αντίθετα από κάποιον κ.τ.λ. αρχίζουν να γίνονται αντιληπτές και να βιώνονται σωματικά. Οι κινητικές ασκήσεις γίνονται σε μικρές ομάδες ή ζευγάρια γιατί μέσα από την συνεργασία τα παιδιά βιώνουν καλύτερα και με αίσθημα ασφάλειας την κάθε κίνηση ενώ βοηθούν και εμπνέουν το ένα το άλλο.

Στα νήπια , ωστόσο, οι κινητικές δεξιότητες αναπτύσσονται σε μεγαλύτερο βάθος καθώς τα παιδιά είναι σιγά σιγά σε θέση να αναγνωρίσουν ποιότητες της κίνησης και να χρησιμοποιούν τα άκρα τους με μεγαλύτερη δύναμη και έλεγχο. Οι εντολές γίνονται σταδιακά λίγο πιο σύνθετες καθώς το παιδί μπορεί να ακολουθήσει μια σειρά αλλεπάλληλων στόχων σε μια πορεία μεγαλύτερης διάρκειας π.χ Μέχρι την μέση της αίθουσας κινούμαστε αργά ενώ από την μέση και ύστερα κάνουμε γρήγορα πηδήματα. Στο τέρμα της αίθουσας φτιάχνω ένα σχήμα στο σώμα μου σαν άγαλμα. Μπορεί οι συνεργασίες να περιλαμβάνουν μεγαλύτερη δυνατότητα πρωτοβουλίας π.χ. Γίνομαι γλύπτης και βοηθώ το ζευγάρι μου να πάρει το σχήμα που έχω φαντασθεί. Λίγο δυσκολότερες έννοιες όπως ευθεία- καμπύλη- τεθλασμένη αρχίζουν να αποδίδονται σωματικά και κινητικά, ο ρυθμός γίνεται πιο ξεκάθαρος με διάρκειες και παύσεις και ταυτόχρονα το παιδί καλείται να αυτοσχεδιάσει σε συνεργασία ή μόνο του προκειμένου μέσα σε μια κινητική ελευθερία να ανασύρει από την μνήμη του ή ενστικτοδώς όσα έχει μάθει ή να εκφράσει την προσωπική του κινητική ταυτότητα, κάτι εξαιρετικά σημαντικό για την αυτοπεποίθηση και την καλλιέργεια μιας σφαιρικής ενδυνάμωσης του παιδιού. Το κινητικό μάθημα παροτρύνει τα παιδιά να αποτυπώσουν μέσω της κίνησής τους ιστορίες και ρόλους στα πλαίσια μιας διαθεματικότητας του νηπίου π.χ Την άνοιξη μπορεί να χορέψουν κρατώντας στεφάνια ή λουλούδια που ανταλλάσουν στην διάρκεια ενός μουσικού κομματιού. Η κίνηση είναι πέρα από ενδυνάμωση κυρίως επικοινωνία. Δίνει την δυνατότητα στο παιδί να εξωτερικεύσει τις σκέψεις του, τις δεξιότητές του και να συνδημιουργήσει με τα αλλα παιδιά. Το μαθαίνει σχεδόν αυτόματα τους κανόνες της συνεργασίας και της ανατροφοδότησης.